میله لنگر

میله لنگر:

میله لنگر نوعی اتصال دهنده است که برای محکم کردن سازه ها و تجهیزات به فونداسیون یا دال بتنی استفاده می شود. این شامل یک میله فولادی رزوه دار و بلند است که در بتن تعبیه شده و بالای سطح امتداد می یابد و امکان اتصال اجزای مختلف را فراهم می کند. میله های لنگر معمولاً در ساخت و ساز استفاده می شوند، مانند لنگر انداختن ستون های فولادی، تکیه گاه های تجهیزات یا دیوارهای بتنی به فونداسیون. آنها همچنین در پروژه های زیربنایی مانند ایمن سازی پل ها و دیوارهای حائل استفاده می شوند. اندازه، طول و استحکام میله های لنگر به کاربرد خاص و بارهایی که باید تحمل کنند بستگی دارد.

هنگامی که یک سوراخ در یک لایه سنگ بریده می شود، تعادل مکانیک سنگ مختل می شود و سنگ های اطراف ممکن است به داخل سوراخ حرکت کنند و در نتیجه پدیده هایی مانند نشست سقف، اکستروژن، ورقه شدن و بالا رفتن از پایین رخ می دهد که از نظر شکل، ظاهر متفاوت است. ، و درجه بسته به شرایط زمین شناسی و مکانیک سنگ طبقات.

برای پرداختن به این پدیده ها، تکیه گاه های زیرزمینی را می توان به دو دسته تقسیم کرد: تکیه گاه هایی که مستقیماً لایه های سنگ را با ستون ها، چرخش و دیوارگذاری نگه می دارند و تکیه گاه هایی که لایه های سنگی اطراف جاده را با دوغاب سیمان یا عوامل شیمیایی تقویت می کنند. تکیه گاه پیچ به دسته دوم تعلق دارد، جایی که پیچ ها در لایه سنگ نصب می شوند تا آن را تقویت کنند و در برابر فشار زمین ایجاد شده توسط جاده مقاومت کنند.

با این حال، برای استفاده کارآمد از تکیه گاه میله لنگر، درک پدیده های فشار سنگ و علل اساسی آن مهم است. هدف از ساپورت میله لنگر نه تنها جلوگیری از ریزش و برش سنگ است بلکه رسیدگی به علل اصلی این پدیده ها است.